CANE CORSO

Ontstaansgeschiedenis
De naam 'Corso' verwijst naar het Latijnse woord 'cors', of 'cohors', dat binnenplaats betekent. De oorsprong van de Cane Corso ligt in een ver verleden, in de 4e eeuw voor Christus. De basis is de Cane Pugnax (de Romeinse strijdhond). Deze kwam weer voort uit de strijdhonden (=oorlogshonden) van de Molossers die in Zuid-Albanië en Griekenland woonden.
In 1200  werd de Cane Corso voor het eerst in de literatuur beschreven. In de loop der tijd was het een en ander veranderd. De Cane Corso was een hond geworden die voor veel doeleinden gebruikt kon worden. In die tijd moest de hond de mensen in hun dagelijkse doen en laten bijstaan. De honden waren populair bij boeren, slagers, veldwachters en jagers.
De boeren hadden een hond nodig die op hun erf een oogje in het zeil hield. De koeien, schapen, kippen en andere dieren moesten op het erf blijven en de koeien moesten naar de stal gebracht worden. Hierbij hielp de Cane Corso de boer. De hond mocht uiteraard geen vee doodbijten en mocht ook niet op een agressieve manier waaks zijn. Voor bekenden moest de Cane Corso een betrouwbare hond zijn, tegenover vreemden moest de hond argwanend zijn. Bij afwezigheid van de baas moest de Cane Corso zelfstandig kunnen handelen.
De slagers hadden de Cane Corso o.a. nodig als assistent bij het opdrijven van het vee naar het slachthuis. De jagers gebruikten de Cane Corso voor het opsporen en opdrijven van wilde varkens.
De veldwachter had de hond nodig om hem te beschermen en voor de aanhouding van stropers en struikrovers.
Door de modernisatie, vooral in het boerenbedrijf, werd de Cane Corso steeds minder nodig. Het ras werd toch in stand gehouden door boeren, jagers en herders in de afgelegen streken van Zuid-Italië (Puglia en Calabria). Daar werden de honden als het ware herontdekt en werd een fokprogramma door dr. Paolo Breber opgezet.
Het ras is in 1996 door de FCI erkend. Het aantal is beperkt (ongeveer 300) en de meeste Canes Corso in Nederland komen van één fokker uit Italië.

Uiterlijk
De Cane Corso is een middelgrote, krachtige, elegante hond met een enigszins rechthoekig postuur. De lengte van het hoofd bereikt 36% van de schofthoogte. De schofthoogte van de reuen ligt tussen de 64 en 68 cm, van teven tussen de 60 en 64 cm. Het gewicht van een reu varieert van 42 tot 50 kg, van een teef van 38 tot 45 kg. De bouw van de hond is eerder lang dan hoog te noemen.
De voorkomende kleuren zijn zwart, loodgrijs, leisteen, lichtrood (formentino), donkerrood, gestreept. De lichtrode exemplaren hebben een donker masker.
Hij heeft een korte vacht (niet gladgeschoren), glanzend, erg dicht met een lichte ondervacht.

Karakter
Van oorsprong is de Cane Corso een hofhond. Met een goede opvoeding is hij ook als gezinshond te houden. Het is een betrouwbare, sportieve hond. Het is duidelijk een waakhond die wantrouwend is ten opzichte van vreemden, zowel mensen als dieren. Tegenover zijn baas is hij trouw en gehoorzaam. Het is een zelfstandige hond. Door zijn loyaliteit moet men wel oppassen met zijn aanwezigheid bij spelende kinderen.
 
Opvoeding en verzorging
De Cane Corso heeft een duidelijke en consequente opvoeding nodig. Enige ervaring met honden, vooral met dogachtige, is zeker gewenst. Hij moet goed gesocialiseerd worden om vreemden niet altijd als een indringer te beschouwen. Verder is het van belang dat hem al direct wordt geleerd niet aan de riem te trekken.
De Cane Corso is een zeer beweeglijke hond. Dat betekent dat de hond - indien hij niet de beschikking heeft over voldoende ruimte rond het huis - behoefte heeft aan meer beweging dan de eventuele dagelijkse rondjes. Daarbij moet hij de gelegenheid hebben om te rennen. Het is echter niet altijd mogelijk, de hond los te laten lopen.
Buiten de ruiperiode is een enkele borstelbeurt voldoende voor een goede verzorging van de vacht. Tijdens de rui is een regelmatiger gebruik van de borstel nodig.