ALASKA MALAMUTE

Ontstaansgeschiedenis
De Alaska Malamute komt, zoals de naam al aangeeft, uit Alaska. Het is de oudste inheemse Amerikaanse hond. Hij dankt zijn naam aan de Malamutes, een Inuitstam die hem gebruikte om zware vrachten te vervoeren onder de barre omstandigheden in het hoge noorden. Zijn geschiktheid voor het trekken van zware sleden maakte hem aan het begin van de twintigste eeuw erg populair bij goudzoekers. Door de enorme vraag ging het ras echter bijna ten onder. Tussen de twee wereldoorlogen werd door een aantal fokkers het ras van de ondergang gered. Helaas liep het ras na de Tweede Wereldoorlog weer even sterk terug, als gevolg van de inzet in het leger. (Als sledehond in de poolgebieden.) Na deze laatste oorlog is het ras weer uit het slop gehaald door een enthousiaste fokker.

Uiterlijk
Binnen het ras van de Alaska Malamute bestaat een natuurlijke variatie in formaat en gewicht. Volgens de rasstandaard is voor reuen een schofthoogte van 63,5 cm gewenst. Teven mogen een hoogte van 58,5 cm bereiken. Deze maten kunnen echter niet los gezien worden van het gewicht en het algemeen voorkomen van het dier. Schofthoogte, gewicht en algemeen voorkomen moeten wat dat betreft in een goede verhouding met elkaar staan. Een goed gewicht bij de bovengenoemde schofthoogten is 38,5 kg voor reuen en 34 kg voor teven.
De Malamutes zijn uitstekend aangepast aan de omstandigheden in het Noordpoolgebied. Ze zijn compact gebouwd, waardoor het oppervlak waardoor warmte verloren kan gaan, klein is ten opzichte van zijn massa. Daarnaast hebben ze een flinke, onderhuidse vetlaag. Ook hebben ze een aangepaste bloedsomloop die erg zuinig met warmte omgaat. Tevens kent de lever een relatief hoog gehalte vitamine A. Als ze slapen, doen deze honden dat in een sterk opgerolde houding. Opmerkelijk aan dit ras is verder dat een lichaamsgeur ontbreekt.
De bovenvacht van de Alaska Malamute is dik en grof en mag niet lang of zacht zijn. De vettige, wollige ondervacht is zeer dicht ingeplant en zo'n 2,5 tot 5 cm lang. De uitstaande bovenvacht vormt een dikke kraag om de hals. Evenals de ondervacht varieert de bovenvacht in lengte: doorgaans matig tot middellang langs de flanken en wat langer om de hals, de schouders, over de rug, de 'broek' en aan de staart. Als de dieren 's zomers in de rui zijn, is de vacht wat korter en minder dik dan in de winter.
De Alaska Malamute is doorgaans zilvergrijs tot zwart of heeft een daartussen liggende kleur grijs. Hij heeft altijd wit op het onderlichaam, op gedeelten van de poten en aan de kop. Het wit aan de kop vormt een masker. Een witte bles op het voorhoofd, een witte kraag of een witte vlek in de hals wordt als aantrekkelijk gezien, overige bonte aftekeningen op het lichaam zijn ongewenst. De honden kunnen op basis van hun aftekeningen in twee categorieën verdeeld worden: de mantelhond en de gevlekte hond. De enige effen kleur die is toegestaan voor dit ras is wit. 
De kleur heeft een duidelijke functie voor de hond als hij in zijn oorspronkelijke gebied als sledehond zijn werk doet. De witte haren bevinden zich namelijk aan de onderkant en isoleren door het ontbreken van pigment -waardoor ze iets holler zijn- beter dan donkere haren, terwijl de donkere haren aan de bovenkant juist makkelijk de warmte van de sporadische zonnestralen opnemen.

Karakter
De Alaska Malamute is een waardige hond die over het algemeen aanhankelijk, intelligent, vriendelijk en trouw is, maar ook wat eigenzinnig en dominant kan zijn. Hij is in elk geval niet slaafs. Deze levenslustige honden zijn geen 'eenmanshonden': ze hebben graag veel mensen om zich heen en spelen graag. Een Alaska Malamute leert snel en heeft een groot uithoudingsvermogen. Het is dan ook bij uitstek een sledehond voor zware vrachten.
Malamutes zijn over het algemeen vriendelijk tegen iedereen, waardoor ze als waakhond niet erg geschikt zijn. Het zijn prettige huisgenoten met een uitstekend karakter. Tegenover andere honden van hetzelfde geslacht kunnen ze af en toe een wat dominant gedrag vertonen. Katten mogen ze niet zo. Problemen hiermee kunnen voorkomen worden door de dieren op jonge leeftijd aan katten te laten wennen. Blaffen doen ze net als andere Poolhonden weinig.

Opvoeding en verzorging
De Malamute moet met vaste hand worden opgevoed door een baas die stevig in zijn schoenen staat. Als men zijn karakter goed begrijpt, kan men hem veel leren.
Door zijn aard als trekhond van zware vrachten heeft de Malamute erg veel beweging nodig. Minimaal één uur per dag moet er met hem gefietst worden of moet hij voor een kar of slee gespannen worden. Aangezien hij er graag vandoor gaat, kan de Malamute het beste aangelijnd uitgelaten worden. 
Naast het verwijderen van losse haren in de ruiperiode heeft de vacht van deze honden weinig verzorging nodig. Men gebruikt hiervoor het best een metalen kam met dubbele tanden.