AKITA INU

Ontstaansgeschiedenis
De oorsprong van de Akita Inu ligt in de Japanse provincie Akita op het eiland Honshu. Het is één  van de oudste honderassen ter wereld. In Japan is het ras uitgeroepen tot 'Nationaal Monument'. Het ras heeft daar een vaste plaats in de mythologie en symboliseert het goede, en de onovertroffen trouw. Nog steeds worden afbeeldingen van Akita Inu's gegeven om geluk te brengen.

Uiterlijk
De Akita Inu is een vrij grote en stevige hond. De schofthoogte van reuen dient volgens de rasstandaard tussen de 63,5 en 69,5 cm te zijn. Teven zijn tussen de 57,5 en 63,5 cm groot. Het gewicht van de honden kan variëren tussen de 35 en 50 kg.
De ondervacht is zacht en dicht terwijl de bovenvacht recht en grof is. De vacht kan diverse kleuren hebben. Peper-en-zout, roodachtig peper-en-zout, zwartgrijs, sesam, rood, gestroomd wit óf wit met aftekeningen zijn regelmatig voorkomende kleuren. Meestal zijn de Akita Inu's echter éénkleurig.

Karakter
Akita Inu's werden vroeger gebruikt bij de jacht op groot wild. Later werden ze - tot dit verboden werd - als vechthond bij hondengevechten ingezet. Het zijn echte gebruikshonden die ook als trekhond hun sporen verdiend hebben, evenals bijvoorbeeld waakhond en verdedigingshond.
De Akita Inu is een behoedzame, bedaarde hond die gewillig en intelligent is. Hoewel hij volgzaam en trouw is, kan hij ook onafhankelijk en soms dominant zijn, vooral tegenover andere honden. Hij kan redelijk goed met kinderen overweg, mits die hem met rust laten: het is geen speelkameraad. Tegenover vreemden stelt een Akita Inu zich gereserveerd op.

Opvoeding en verzorging
De Akita Inu kan niet omgekocht worden en is onafhankelijk. Dat betekent dat hij een baas met overwicht nodig heeft aan wie hij zich moet kunnen onderwerpen. Het is geen hond voor beginners.
Het ras heeft een krachtige, energieke gang en een groot uithoudingsvermogen. Desondanks passen de honden zich over het algemeen makkelijk aan als ze eens een dag wat minder beweging krijgen.
Het ras vraagt weinig verzorging. Twee keer per jaar ruien ze sterk gedurende een korte periode: dan is kammen noodzakelijk om de dode haren uit de vacht te verwijderen. Buiten deze periodes kan te vaak kammen de ondervacht beschadigen.