BLOEDHOND

Ontstaansgeschiedenis
De Bloedhond staat ook bekend als de St. Hubertushond of Chien de St. Hubert wat zijn Belgische afkomst verraadt. De monniken van St. Hubertus fokten dit ras, dat echter verloren gegaan zou zijn als het niet in 1066 in Engeland geïntroduceerd zou zijn door de troepen van Willem de Veroveraar, die Engeland in dat jaar veroverde. In Engeland is het ras in stand gehouden en verder gefokt tot de moderne Bloedhond: een hond met een fantastisch reukvermogen en een apart uiterlijk. De hond wordt Bloedhond genoemd met bloed in de betekenis van "hoog in het bloed staand", m.a.w. edel en doorgefokt en geenszins in de betekenis van bloeddorstig of iets dergelijks. Vanwege hun excellente reukvermogen worden Bloedhonden onder andere ingezet bij het opsporen van mensen (clean boot) als politiehond, als lawinehond en natuurlijk in hun oorspronkelijke functie bij de jacht als zweethond (een zweetspoor is het bloedspoor van aangeschoten wild).

Uiterlijk
De Bloedhond is een grote hond: de schofthoogte bij reuen ligt doorgaans tussen de 63 en 69 cm, die van teven meestal tussen de 58 en 63 cm. Gemiddeld wegen reuen ruim 40 kg, terwijl teven gemiddeld 36 kg wegen.
De vacht van deze honden is kortharig en glad aanliggend. De kleuren die voor kunnen komen, zijn 'black and tan' (zwart met roestbruin), 'red and tan' (rood met roestbruin) en leverkleur. Een beetje wit op de borst, de voeten en de punt van de staart kan voorkomen.

Karakter
De Bloedhond is een buitengewone speurhond en een aangename gezinshond. Het is een zachtaardige, aanhankelijke hond. Op jonge leeftijd is hij wat onstuimig. Verder is het een vriendelijke, vasthoudende, zelfstandige hond die niet veel blaft en een bijzonder goede neus heeft. Verder is hij wat verlegen aangelegd.
De Bloedhond is bijzonder goedmoedig, verwelkomt vreemden en laat van kinderen alles toe. Samenleven met andere honden, katten of andere huisdieren gaat in goede harmonie. De Bloedhond heeft een prachtige blaf, die - ook al blaft hij niet zo vaak - bij de buren wat ergernis kan opwekken. 

Opvoeding en verzorging
De opvoeding van een Bloedhond verloopt vaak moeizaam. Hij is behoorlijk eigenzinnig en het vergt daarom geduld en tact om hem wat te leren. Consequent blijven is belangrijk, want het effect van zijn droevige blik weet hij op waarde te schatten. Hij kan dit gemakkelijk misbruiken om de opvoeding te ondermijnen. Net als andere grote honden, moet een Bloedhond op jonge leeftijd niet te zwaar belast worden om een goede ontwikkeling van botten, spieren en pezen te waarborgen.
Het uithoudingsvermogen van deze honden is enorm: biedt ze dan ook veel beweging. Speuren doen ze graag en als ze iets interessants ruiken, gaan ze er gegarandeerd vandoor. Als ze voldoende aandacht en beweging krijgen, kunnen Bloedhonden prima in een kennel gehouden worden; van de kou hebben ze zeker geen last.
Voor de vacht is het afdoende als de dode en losse haren er af en toe uitgeborsteld worden. Meer aandacht vragen de oren en de ogen. De oren dienen goed schoon gehouden te worden om ontstekingen te voorkomen. Ook de ogen zijn gevoelig voor ontstekingen door de hangende oogleden.