BERNER SENNENHOND

Ontstaansgeschiedenis
De Berner Sennenhond komt uit Zwitserland. Vrij algemeen wordt aangenomen dat de Berner Sennenhond is ontstaan uit een populatie grote drijf-, waak- en vechthonden die door de Romeinen werd achtergelaten en waaruit in de verschillende dalen door de geografische isolatie verschillende rassen ontwikkeld werden. Vanwege zijn grote populariteit is het raadzaam om een Berner Sennenhond via de rasvereniging aan te schaffen.

Uiterlijk
Berner Sennenhonden zijn grote honden, waarvan de reuen een schofthoogte tussen de 64 en 70 cm hebben en de teven tussen de 58 en 66 cm worden. Het gewicht varieert van 23 tot 32 kg.
Berner Sennenhonden hebben een dichte ondervacht met lang en overvloedig recht of licht golvend dekhaar dat sterk glanst. De vacht is glanzend zwart, waarbij roestkleurige aftekeningen (brand genoemd) aan de wangen, boven de ogen, op de borst en aan alle vier poten voorkomen. Witte aftekeningen komen voor op de kop - als een lichte tot middelgrote bles die van de kruin over de neusrug loopt en de snuit geheel of gedeeltelijk omvat- en op de borst. Men ziet de hond het liefst met vier witte poten, maar dit is niet voorgeschreven in de rasstandaard.

Karakter
De Berner Sennenhond heeft een energieke aard en een bijzonder ontwikkeld instinct om bezittingen te bewaken. Het is een intelligente hond die makkelijk iets begrijpt en zeer trouw is aan zijn baas. Vreemdelingen echter worden door hem gewantrouwd.
Als vee- en stalhond is deze hond bijzonder waardevol. Hij bewaakt de stal en is behulpzaam bij het drijven en in toom houden van groter vee. Hierbij schuwt hij niet om de koeien in snuit, oren of de spronggewrichten te bijten. Als waakhond functioneert hij eveneens voortreffelijk. Hij is bijzonder goed in staat om onderscheid te maken tussen bezittingen van de baas en van de buren. 
De Berner Sennenhond is een prima gezinshond die over het algemeen rustig en lief voor kinderen is. Katten en andere huisdieren geven geen problemen als de honden daar van jongs af aan mee vertrouwd zijn gemaakt. Berner Senners springen niet agressief blaffend achter een hek heen en weer, wel kondigen ze vreemd bezoek luidkeels aan om dat vervolgens goed in de gaten te houden. Ten opzichte van soortgenoten kan een Berner Sennenhond wat dominant zijn.

Opvoeding en verzorging
Een liefdevolle, consequente en evenwichtige opvoeding is erg belangrijk voor een Berner Sennenhond. Hij is leergierig en erg gevoelig voor de stem van zijn baas.
Berner Sennenhonden zijn dol op beweging en moeten dan ook regelmatig uitgelaten worden. Jonge honden moeten voldoende rust krijgen en voldoende slapen: zij kunnen dus beter niet meegenomen worden voor een lange wandeling. Op het erf kan hij vrij rondlopen: gezien zijn goed ontwikkelde gevoel voor de grenzen van zijn territorium loopt hij niet snel weg.
Voor zijn fysieke ontwikkeling is het erg belangrijk dat hij geen trappen loopt of op een andere wijze zwaar belast wordt. Dit schaadt de opbouw en ontwikkeling van goede, sterke botten, pezen en gewrichten.
De vacht moet wekelijks geborsteld worden, met name op plaatsen waar ze gemakkelijk klitten (bij de 'broek', in de kraag, onder de oksels en achter de oren). Het kan nodig zijn om teveel aan haar tussen de voetzolen weg te knippen.