BELGISCHE HERDER

Ontstaansgeschiedenis
De Belgische Herder of Chien de Berger belge, is afkomstig uit België. Hoewel het ras in 1868 al was erkend, bleef de situatie rond de Belgische Herder tot het einde van de negentiende eeuw nog verwarrend. In 1891 begon de Belgische hoogleraar Reul aan een onderzoek naar de eventuele overeenkomsten en verschillen van de Belgische Herders om zo een voorstel voor een rasstandaard te kunnen opstellen. Een gericht fokprogramma moest duidelijkheid scheppen over en tussen de verschillende vertegenwoordigers van dit ras, die op meerdere punten van elkaar verschilden. Door het fokprogramma ontstonden in eerste instantie drie variëteiten die op basis van kleur en haartype verschilden. In 1897 besloot de Belgische Kennel Club deze drie types als ras toe te laten: de Lakense, Mechelse en Tervuerense Herder.
Het bleek evenwel dat ook elders met herders werd gefokt en verschillende typen werden gekruist. Dit leidde in 1898 tot de erkenning van een vierde type: de Groenendaler, genoemd naar het plaatsje waar de fok had plaatsgevonden. De belangrijkste verschillen zijn de kleur en de lengte van de vacht.
De Groenendaler is van dit viertal de meest verspreide en het resultaat van een kruising tussen een zwarte teef, met witte vlekken op de borst, en een niet nader omschreven reu, die aan een schaapherder toebehoorde en waarschijnlijk alleen om zijn eigenschappen was gekozen.
De Lakense Herder dankt zijn naam aan het koninklijk kasteel van Laken - het woonpaleis van de Belgische vorsten - omdat deze hond bij de toenmalige koningin favoriet was.
De naamvoering Laekense, Tervuerense en Groenendaeler is terug te voeren op de Franse schrijfwijze van de betreffende plaatsnamen.

Uiterlijk
Belgische herders zijn middelgrote honden met een gespierd lichaam. De grootte van de vier typen is gelijk. De reuen bereiken een schofthoogte van 60 tot 66 cm, de teven van 56 tot 62 cm.
De Groenendaler heeft een langharige vacht en is geheel zwart. De Lakense Herder is ruwharig en vaalrood met een zwarte gloed op de snuit. De Mechelse Herder is kortharig en vaalrood met meestal een zwart masker. De Tervuerense Herder is langharig en vaalrood of grijs met meestal een zwart masker. Deze combinaties van vacht en kleur, maakt het vrij snel mogelijk om op uiterlijke kenmerken de verschillende variëteiten te onderscheiden.

Karakter
Oorspronkelijk waren de vier typen van de Belgische herder veedrijvers. Daarin is in de loop der tijd verandering gekomen. Alle vier komt men nu als gezinshond tegen. De Lakense en de Mechelse Herder worden ook nog als waakhond gebruikt, terwijl de Mechelse herder tevens als verdedigingshond wordt ingezet. De Belgische Herder kan men, als zuiver type of als kruising, als politiehond tegenkomen.
De Belgische Herder is een oplettende, werkwillige, waakse en intelligente hond die gehecht is aan zijn eigen mensen en over het algemeen energiek overkomt. Met name de Lakense en de Mechelse Herders zijn moedige en harde honden met een groot uithoudingsvermogen. Ze zijn dominant en tonen temperament. De Tervuerense Herder en de Groenendaler verblijven graag - ook in huis - in de buurt van eigen mensen.
Belgische Herders passen, mits goed opgevoed, over het algemeen goed in gezinnen. Goed gesocialiseerd hebben de Lakense en Mechelse herder geen moeite met kinderen, huisdieren en zelfs katten. Alleen ten opzichte van soortgenoten kunnen zij een dominant gedrag vertonen. Bij de Tervuerense Herder en de Groenendaler ligt dat iets anders. Daar zullen kinderen wat voorzichtiger moeten zijn, omdat deze dieren graag in hun waarde gelaten worden. Beide reageren ook wat meer terughoudend op vreemden dan de andere Belgische Herders.

Opvoeding en verzorging
Voor alle vier de Belgische Herders geldt dat zij een duidelijke opvoeder nodig hebben. De honden leren snel en kunnen daardoor gemakkelijk een dominant gedrag gaan vertonen. Wie daar niet streng op kan inspelen, kan beter een andere hond kiezen. Het corrigeren van de hond behoeft niet met slaan en schreeuwen te gebeuren. Zonder gaat ook goed. Bovendien heeft slaan vaak een averechte uitwerking. Een consequent optreden is veel beter. Het gebruik van stemverheffing geeft doorgaans óók een goed resultaat.
De Tervuerense Herder en de Groenendaler hebben duidelijk een ander karakter. Zij moeten als jong dier duidelijk aan zelfvertrouwen winnen. Daarom is het nodig dat zij tijdens de opvoeding regelmatig andere mensen en dieren leren kennen.
Bij grote honden als de Belgische Herders is het van belang dat zij al direct leren niet aan de riem te trekken. Op die manier kunt u voorkomen dat de hond later met ú gaat wandelen. U moet daar bij de opvoeding veel aandacht aan besteden.
Belgische Herders hebben regelmatig veel beweging nodig. Langere wandelingen, rennen, apporteren of spelen met een bal en dergelijke zijn onontbeerlijk. Op die manier wordt de energie goed gebruikt en heeft men daarnaast het voordeel dat de hond thuis rustiger is. De Lakense en de Mechelse Herder kunnen zeer goed in een buitenkennel verblijven, zoals dat bijvoorbeeld gebruikelijk is bij politiehonden. Men moet er dan wel voor zorgen dat het dier voldoende aandacht en beweging krijgt. Belgische Herders zijn zeer geschikt voor verschillende activiteiten binnen de hondensport.
Door de aard van de ondervacht mogen de Groenendaler en de Tervuerense Herder niet te veel geborsteld of gekamd worden, omdat dit de ondervacht zou kunnen beschadigen. Dit geldt niet tijdens de rui: er mag in dat geval alleen een grove kam worden gebruikt. De ruwe vacht van de Lakense Herder moet eigenlijk ieder half jaar getrimd worden. Daarbij kan het dode of overtollige haar met de hand worden verwijderd. Tussen het trimmen moet de vacht regelmatig met een grove kam worden onderhouden. De vacht van de Mechelse Herder heeft in principe weinig verzorging nodig. Borstelen kan reeds voldoende zijn. Het is wel zaak dat dit tijdens de rui goed gebeurt.