STEINBRACKE

Ontstaansgeschiedenis
Volgens dr. Jungklaus von der Wilmsheide is de Steinbracke van oorsprong een Nederlands ras. Nu behoort dit ras evenwel tot de Noordwestduitse brakken. Het is een wat minder voorkomende brak. Omdat ze veel worden afgebeeld op de schilderwerken uit de zeventiende en achttiende eeuw worden ze ook wel Pieter de Hoogh-hondjes genoemd.

Uiterlijk
Bij de Noordwestduitse Brakken worden drie grootteslagen onderscheiden: de kleine, de grote en de dubbele brakken. Het kleine slag noemt men van oudsher kwartbrak of steenbrak, een benaming die is afgeleid van een oude gewichtseenheid (1 steen was ongeveer 5 kg). Deze Steinbracke heeft een schofthoogte van 36 tot ongeveer 42 cm.
Wat lichaamsbouw betreft, lijkt de Steinbracke op de Westfaalse Dasbrak. Hij heeft een edel voorkomen met een naar verhouding lichte kop met mooie ogen. Verder heeft hij een opvallend dikke staart die mooi gedragen wordt.
De vacht van de hond is altijd bont gekleurd: wit met roodgeel, geel, grijszwart, zwartgrijs, donkergrijs doorzeefd met wit, reebruin en goud gestroomd, maar nooit geheel bruin. Over het midden van de neusspiegel hebben de Steinbracken bijna allemaal een lichte, vleeskleurige streep. Voor een kortharige hond heeft hij in verhouding lang, hard en bijzonder dicht haar.

Karakter
De Steinbracke is een licht gebouwde jachthond, die hoog en sierlijk op de poten staat maar niettemin sterk is.

Opvoeding en verzorging
De Steinbracke heeft veel beweging nodig.