STABYHOUN

Ontstaansgeschiedenis
De Stabyhoun, ook wel Stabijhond of Friese Stabij geheten, komt uit Nederland. De hond werd vroeger voor het jagen gebruikt in de bossen en wouden in het oosten en zuidoosten van Friesland. Later werden vooral buitenlandse jachthonden populair, waardoor de Stabyhoun tegenwoordig alleen nog maar voor de mollenjacht en de ongediertebestrijding gebruikt wordt.
De Stabyhoun stamt waarschijnlijk af van de originele Spaanse Spaniel. Deze hond is in vrijwel heel Noord- en West-Europa van invloed geweest. Zo hebben naast de Stabyhoun onder andere ook de Drentsche Patrijshond, de Grote Münsterländer, de Heidewachtel, het Kooikerhondje, de Britse Spaniels en de Franse Epagneuls veel kenmerken gemeen met deze Spaanse Spaniel.

Uiterlijk
De Stabyhoun heeft een schouderhoogte van 48 tot 53 cm. De hond weegt tussen de 15 en 20 kg.
Er zijn van dit ras drie verschillende variëteiten bekend namelijk: de oranjewitte, de bruinwitte en de zwartwitte variant. De vacht van deze hond is lang en hangt sluik langs het gehele lichaam.

Karakter
De Stabyhoun is eigenlijk gefokt voor de jacht. Men ziet hem echter meer als een gezinshond of waakhond. Het ras is evenwichtig van aard. Het dier is intelligent en zeer leergierig. Verder heeft deze hond een groot uithoudingsvermogen en is hij heel aanhankelijk en trouw. De sociale Stabyhoun kan zeer goed overweg met kinderen en huisdieren. Het contact met soortgenoten is uitzonderlijk goed.

Opvoeding en verzorging
De Stabyhoun kan soms wat eigenwijs zijn. Daarom moet de hond consequent worden opgevoed. Een gehoorzaamheidscursus voor het dier als het nog een puppy is, is dan ook geen slecht idee. Eénmaal goed opgevoed heeft hij veel over voor zijn baas.
Omdat we te maken hebben met een jachthond, heeft dit dier veel behoefte aan beweging. Rennen, zwemmen en spelen in de vrije natuur vindt hij het mooiste dat er is. Als deze hond genoeg beweging krijgt, is hij in huis rustiger.
Borstel de vacht goed, zeker op de plaatsen waar zich klitten gaan vormen. Als dit goed en regelmatig gebeurt, kost de verzorging verder weinig moeite. Het is wel belangrijk dat de overtollige beharing tussen de tenen weg wordt geknipt en dat de oren altijd schoon zijn.