BAYERISCHER GEBIRGSSCHWEISSHUND

Ontstaansgeschiedenis
De Bayerischer Gebirgsschweisshund, ofwel Beierse Bergzweethond, is eind vorige eeuw ontstaan uit een kruising van Beierse en Tiroler Zweetbrakken met de Hannoverischer Schweisshund, ofwel de Hannoverse Zweethond. Deze laatste was namelijk te zwaar gebleken voor gebruik bij de gemzen- en hertenjacht in de Beierse bergen. Het doel was dus een kleiner en lichter ras te fokken.

Uiterlijk
De Bayerischer Gebirgsschweisshund is een lichte, bijzonder beweeglijke, gespierde, middelgrote hond die op de achterhand licht gebouwd is en niet zeer hoog op de poten staat. De schofthoogte van reuen komt niet boven de 50 cm en die van teven niet boven de 45 cm uit. Het gewicht ligt tussen de 20 en de 30 kg.
De beharing is dicht, glad tegen het lichaam aanliggend, enigszins ruw met weinig glans. Op de kop en de oren is deze wat fijner van structuur, op de buik en de dijen wat ruwer. De kleur van de vacht kan alle schakeringen hebben die tussen rood en geel in liggen. Ook kan de vacht gestroomd zijn met kleine vlekjes. Op de snuit, oren, rug en staart heeft hij vaak een wat donkergekleurde beharing.

Karakter
De Bayerischer Gebirgsschweisshund is een actieve en intelligente hond. Net als zijn voorouder, de Hannoverischer Schweisshund ofwel Hannoverse Zweethond, heeft de Bayerischer Gebirgsschweisshund van nature een uitstekende neus voor het volgen van wildspoor. Van de Duitse Brak heeft hij de passie voor de jacht geërfd. Hij volgt het spoor net zo lang tot hij het gevonden heeft, zodat het wild niet 'verloedert'.

Opvoeding en verzorging
De Bayerischer Gebirgsschweisshund is een actieve en beweeglijke hond die veel gelegenheid moet krijgen om te wandelen en te rennen.