SINT-BERNARD

Ontstaansgeschiedenis
De Sint-Bernard komt uit Zwitserland. De Romeinen hadden twee soorten honden: een kleinere hond die dienst deed als herdershond, en een grotere hond die dienst deed als waak- en oorlogshond. Uit de eerste soort onstonden later de Zwitserse Sennenhonden, uit de tweede soort, de Molossers, ontstond de Sint-Bernhard.
De Sint-Bernard dankt zijn naam aan het klooster van Sint-Bernard dat omstreeks het jaar 1000 gesticht werd door Bernard de Menthon. Vanaf het midden van de zeventiende eeuw werden Sint-Bernards door monniken van dit klooster in de Alpen als reddingshonden ingezet. Men schat dat de afgelopen 250 jaar zeker 2000 mensen gered zijn door deze hond.
Naast de kortharige Sint-Bernard, die zeer geschikt is voor het reddingwerk, ontstond halverwege de vorige eeuw ook een langharige variant door inkruising van de Newfoundlander. Deze langharige variëteit is als reddingshond minder geschikt, omdat in het lange haar gemakkelijk ijsklonten gevormd worden.

Uiterlijk
Sint-Bernards zijn kolossale honden. Ze zijn minstens 65 cm hoog als het om teven gaat en 70 cm wanneer het reuen betreft. Het gewicht van de hond begint bij 60 kg.
Sint-Bernards zijn wit met rood of rood met wit. Dit rood kan variëren van geelbruin tot donkerbruin, terwijl ook honden voorkomen met grijsbruin gestroomde platen. De aftekeningen, die altijd aanwezig moeten zijn, behelzen een witte borst, witte voeten, witte staartpunt, een witte streep over de neus en een witte kraag of vlek op de nekaanzet. Zeer gewenst volgens fokkers is een witte bles, terwijl een masker -een donkere omranding van het hoofd- zeer gewaardeerd wordt, net als een donkere omranding van de oren.
Er zijn twee variëteiten: een kortharige en een langharige. De kortharige honden hebben een zeer dichte, korte, gladde beharing die hard, maar niet ruw is. De dijen hebben een lichte 'broek'. De beharing van de staart is aan de aanzet langer en dichter en wordt naar de punt toe geleidelijk korter. De staart mag niet 'bevederd' zijn.
De langharige honden komen tegenwoordig meer algemeen voor dan de kortharigen. Ze hebben middellang haar dat glad of licht gegolfd is en niet kroesharig, gekruld of ruig mag zijn. Het haar op de rug - van de heupen tot de achterhand - is meestal iets sterker gegolfd; dit valt overigens ook bij de kortharige honden enigszins waar te nemen. De staart is dicht en matig lang behaard en mag geen gescheiden of 'gevederd' haar hebben. Kort en zacht haar is te vinden op de snuit en de oren, langer haar is toegestaan bij de aanzet van het oor. De voorpoten zijn licht 'bevederd', terwijl de dijen een enorm ontwikkelde 'broek' hebben.

Karakter
De Sint-Bernard werd wereldberoemd als reddingshond in besneeuwd terrein (de Alpen!). Daarnaast werd hij tevens als trekhond ingezet. Nog steeds zijn Sint-Bernards als lawinehonden in functie, hoewel ze tegenwoordig voornamelijk als gezinshond gehouden worden. De Sint-Bernard is dan ook een vriendelijke, trouwe en evenwichtige hond, die voorzichtig is en niet vaak blaft. Hij is leergierig en aanhankelijk, maar soms ook wat opdringerig. Hij is lief voor kinderen, hoewel ze te zwaar zijn om met kleine kinderen te kunnen spelen. De omgang met andere honden en huisdieren geeft doorgaans geen problemen.

Opvoeding en verzorging
Sint-Bernards moeten net als andere dogachtigen met begrip opgevoed worden door een zelfverzekerd persoon. Voor mensen die te weinig zelfvertrouwen hebben, kan een Sint-Bernard gevaarlijk worden. In zijn jeugd moet een Sint-Bernard niet te zwaar belast worden om een goede ontwikkeling van botten, spieren en pezen mogelijk te maken. Leer hem op jonge leeftijd af aan de lijn te trekken: gezien zijn grootte en kracht kan dat anders op latere leeftijd grote problemen met zich meebrengen.
Aan een gemiddelde lichaamsbeweging, bestaande uit driemaal daags een blokje om, aangevuld met regelmatig een langere wandeling, heeft een Sint-Bernard voldoende.
De vacht moet elke dag geborsteld of gekamd worden om het losse haar te verwijderen. Houdt verder de oren goed schoon. Ook de ogen moeten regelmatig gecontroleerd worden, zeker bij dieren met wat hangende oogleden. Dit in verband met de aanleg voor oogontstekingen.