SCHNAUZER

Ontstaansgeschiedenis
De Schnauzer, ter onderscheiding van de Riesenschnauzer en de Dwergschnauzer ook bekend onder de naam Middenslagschnauzer, is afkomstig uit Duitsland. Over de herkomst van het ras doen verschillende verhalen de ronde. Volgens sommigen zouden de drie Schnauzerrassen in oorsprong hetzelfde zijn. Zeker is dat voorgangers van de huidige Schnauzer reeds in de zestiende eeuw voorkwamen. Dit is gebaseerd op een afbeelding van de hond. Een eerste beschrijving van de Schnauzer werd in 1886 gemaakt. Daarbij beschouwde men de hond als een kruising tussen een Poedel en een Mopshond. Later zag men in het dier een kruising van een Keeshond met een Bolognezer, terwijl hij ook voor een ruwharige terriër werd aangezien, onder welke naam hij in 1879 werd gepresenteerd. Dit was niet verwonderlijk omdat de verschillen tussen Schnauzers en Terriërs zo gering waren, dat men alleen een onderscheid in haarsoort aangaf. In het algemeen wordt de Schnauzer als een van de oudste Terriërs gezien. Daarop berust de Duitse naam Schnauzer-Pinscher - Pinscher is Duits voor terriër -.
De oorsprong van de Schnauzer ligt in de Duitse deelstaten Württemberg, Beieren en Baden. Later verspreidde het ras zich ook over Zwitserland en Frankrijk. In 1907 werd in Duitsland begonnen gericht met het dier te fokken.

Uiterlijk
De Schnauzer is een middelgrote hond met een wat compacte, vierkante bouw. De teven zijn iets kleiner dan de reuen. De algemene schofthoogte ligt tussen de 45 en 50 cm: kleinere exemplaren van de Middenslag zijn volgens fokkers niet gewenst. Het gewicht van zowel reuen als teven ligt tussen de 15 en 17 kg.
De Schnauzer heeft een dichte, harde en sterke vacht met ruwe haren. De dekvacht is niet te kort. Kenmerkend zijn de stijve baard en de borstelige wenkbrauwen die de ogen gedeeltelijk bedekken. De haren op het voorhoofd en de oren zijn korter, maar de vacht is daar desondanks ruw. Een golvende of borstelachtige vacht en warrelig of gekruld haar zijn ongewenst.
Naast een effen zwarte kleur komt ook peper-en-zout voor. Alle grijstinten, van donker ijzerkleurig tot zilver, komen voor. Daarbij moet het donkere masker duidelijk uitkomen en goed combineren met de hoofdkleur. Een te licht of donker masker is niet gewenst. Fokkers streven naar een kleurencombinatie van licht peper-en-zout met een grijze ondervacht.

Karakter
Oorspronkelijk werd de Schnauzer voor het vangen van ongedierte gebruikt. Later kwam daar de taak als waakhond bij. Tegenwoordig is de hond ook als gezinshond populair. De sobere hond is leergierig en intelligent. Daarnaast is hij eerlijk en geeft hij de indruk onomkoopbaar te zijn. De Schnauzer is oplettend en waaks en toont temperament. Met name tegenover het gezin waarbinnen hij leeft, is hij aanhankelijk.
Onder normale omstandigheden gaat de Schnauzer op een goede manier met kinderen en huisdieren om, terwijl ook de contacten met andere honden niet tot problemen hoeven te leiden. Alleen tegenover vreemden nemen ze een afwachtende houding aan.

Opvoeding en verzorging
Doordat Schnauzers nogal eigenwijs zijn, moeten ze op een consequente manier opgevoed worden. Het is goed om de nodige variatie in uw instructies aan te brengen. Een belangrijk onderdeel van de opvoeding is het gebruik van uw stem. Een wisselende intonatie kan al veel effect hebben.
Naast de dagelijkse rondjes heeft de Schnauzer meer beweging nodig, hij moet kunnen rennen. Ook houdt hij van andersoortige activiteiten, zoals bijvoorbeeld van zwemmen.
Zoals bij de meeste ruwharige honden moet ook de vacht van de Schnauzer tenminste twee keer per jaar worden geplukt. Op die manier houdt men de vacht en de huid in een goede conditie. Daarnaast moet men regelmatig controleren of de gehoorgangen schoon zijn en zonodig een teveel aan haar weghalen. Knip het haar tussen de voetzolen weg als dat te lang is geworden. Kam de wenkbrauwen, snor en baard regelmatig om klitten te voorkomen.