KARELISCHE BERENHOND

Ontstaansgeschiedenis
De Karelische Berenhond komt uit Finland. De hond wordt al sinds eeuwen gebruikt in de Russische landstreek Karelië, dat aan Finland grenst. Met name voor de jacht op de eland en in mindere mate op de beer en de lynx is de hond zeer geschikt. Omdat in het gebied alleen nomadische stammen leven, heeft het ras zich in de loop der tijd enorm vermengd met andere poolhondenrassen. Daardoor waren er vrijwel geen raszuivere Karelische Berenhonden meer, totdat men omstreeks 1930 een grote groep raszuivere honden vond. Deze honden werden overgebracht naar Finland, waar men de dieren begon te fokken. In 1946 werd Karelië een onderdeel van de voormalige Sovjet-Unie, waardoor het onmogelijk werd om nog meer dieren in te voeren. Maar door het goede fokprogramma in Finland (sinds 1930), was dat ook niet meer nodig.
Karelische Berenhonden zijn sobere honden die met weinig voer in conditie gehouden kunnen worden. Net als veel andere poolhonden verspreiden ze geen lichaamsgeur. De neiging bestaat om ze wat sterker te fokken, zodat ze beter geschikt voor de berenjacht zijn.

Uiterlijk
Honden van dit ras zijn middelmatig groot: reuen hebben een schofthoogte van 54 tot 60 cm, teven tussen de 48 en 53 cm.
Een Karelische Berenhond is zwart met witte aftekeningen. Hierbij is het zwart bij voorkeur wat bruinachtig of dof. De witte aftekeningen komen voor op de kop, de hals, de borst, de buik en de poten. Het is ongewenst dat in dit wit zwarte spikkels voorkomen. De ondervacht is bij deze honden zacht en dicht. De bovenvacht is recht en stijf en is op de hals, op de rug en op de achterkant van de dijen langer dan op de rest van het lichaam.

Karakter
De Karelische Berenhond is een geschikte hond voor de jacht op groot wild. Het is een dominante hond die erg gehecht is aan zijn gezin en goede bekenden daarvan. Het is een gevoelige, zelfstandige hond met gevoel voor humor die intelligent en slim is, hard voor zichzelf is en energiek. Hij is moedig en doortastend en kan wat in zichzelf gekeerd zijn.
Ten opzichte van andere honden gedraagt een Karelische Berenhond zich bijzonder dominant, waarbij hij een gevecht beslist niet uit de weg gaat. Ten opzichte van mensen is hij juist aanhankelijk en zacht, waardoor hij als waakhond niet zo'n succes is. Vreemden worden wel aangekondigd en wat gereserveerd behandeld. Onder goede begeleiding kunnen Karelische Berenhonden goed samen met andere huisdieren opgevoed worden.

Opvoeding en verzorging
De Karelische Berenhond is absoluut geen beginnershond. Hij heeft een baas nodig met natuurlijk overwicht, die hem liefdevol, maar zeer consequent en met vaste hand opvoedt. Het ras kan zowel in huis als in een buitenkennel gehouden worden. Wel moeten de honden minimaal een uur per dag in beweging komen. Dat kan bijvoorbeeld door ze naast de fiets te laten lopen, maar dan moeten ze wel goed onder controle staan. Bij te weinig beweging worden deze honden vervelend en vernielzuchtig. Ze hebben dan ook de neiging om weg te lopen.
De enige vachtverzorging die noodzakelijk is, is het tijdens de ruiperiode verwijderen van het losse onderhaar met een speciale stalen kam. Dat gaat erg gemakkelijk.