JÄMTHUND

Ontstaansgeschiedenis
De Jämthund is afkomstig uit Zweden en behoort tot de groep van Elandhonden. Hij lijkt dan ook sterk op de Grähund. In de Scandinavische landen is het ras zeer populair. De naam is afgeleid van de streek van afkomst: elandjagers uit Jämtland gebruikten dit type hond al eeuwenlang bij de jacht op groot wild zoals elanden, herten en rendieren.
Bij jachtwedstrijden doet hij het vergeleken met de Finse Lopende hond, de Greyhound en de Norsk Buhund uitstekend. Eén van de proeven die daarbij moet worden uitgevoerd, is het zwijgend opsporen van de eland waarbij de hond contact moet houden met de jager. Als hij de eland ziet of als deze ervandoor dreigt te gaan, moet de hond op een speciale manier blaffen. Wanneer hij erin slaagt de eland door die blaf tot stilstand te brengen, dan verandert de toon van de blaf, zodat de jager weet dat hij het wild roerloos tot staan heeft gebracht en hij deze kan benaderen. Dit vereist nogal wat moed, omdat de woedende eland steeds probeert de hond met zijn grote gewei en sterke hoeven te raken.
De Jämthund is eveneens een goede sledehond. Hierbij wordt hij voor het bevoorraden van skitroepen gebruikt. Veel Jämthunden worden in militaire opleidingsscholen afgericht. Wanneer ze daarna een particuliere eigenaar krijgen kan het toch zijn dat ze in geval van militaire nood gemobiliseerd worden.
Het ras heeft zich goed aangepast aan het koude klimaat. Pas in 1946 werd het als zelfstandig ras erkend.

Uiterlijk
De Jämthund is de grootste en sterkste van de Elandhondenrassen en heeft een Keesachtig uiterlijk: een vrij lange kop met een rechtbelijnde voorsnuit en puntige, staande oren en een gekrulde staart, die hoog op de rug gedragen wordt. De Jämthund is fors, maar mag niet zwaar zijn. De schofthoogte varieert bij reuen van 58 tot 63 cm en bij teven van 53 tot 58 cm. Het gewicht ligt tussen de 25 en 30 kg.
De ondervacht is wit of crèmekleurig. De bovenvacht is donker- of lichtgrijs, waarbij de haarpunten wat donkerder zijn gekleurd. Op de snuit, wangen, keel, buik, voorborst, poten en aan de onderkant van de staart moet hij crèmekleurige plekken hebben. De vacht bestaat uit een middelmatig lange, rechte en harde bovenvacht en een ondervacht die veel zachter, wollig en dicht is.

Karakter
De Jämthund heeft een zelfbewuste, aanhankelijke en vriendelijke aard. Het is ook een intelligente, moedige en energieke hond, maar ook nadenkend en rustig. Lichamelijk is hij hard voor zichzelf en gevoelig voor de stemmingen van zijn baas.
Hij kan goed met andere honden overweg, hoewel die door zijn blaf en onstuimig gedrag nog wel eens angstig voor hem zijn. Tegenover vreemden is hij afstandelijk, terwijl hij toch geen echte waak- of verdedigingshond is. Ook met andere huisdieren heeft de hond geen problemen. Dat geldt ook voor kinderen.

Opvoeding en verzorging
De Jämthund gedijt het beste bij een rustige baas die overwicht heeft. Verder heeft deze hond een evenwichtige en consequente opvoeding nodig.
Gezien zijn taak bij de jacht kan deze hond op zoek naar wild grote oppervlakken aflopen. Hij is daarom bij uitstek geschikt als jachthond en minder als huishond omdat hij dan waarschijnlijk te weinig beweging krijgt. Bovendien is het jachtinstinct zo groot dat die de neiging tot gehoorzaamheid aan zijn baas overtreft. Als die hem niet aan de lijn heeft, zoekt de hond zelfstandig zijn pad, zeker als hij zich in een omgeving met veel wild bevindt. Het is beslist onvoldoende als er maar driemaal per dag een wandelingetje met hem gemaakt wordt. Feitelijk is hij dus alleen geschikt voor de jacht.
De vacht vraagt niet om bijzonder veel aandacht. Een houten kam met een dubbele rij metalen tanden voldoet goed om in de ruiperiode de losse onderharen uit de vacht te verwijderen. Jämthunden dragen geen hondengeur bij zich.