ITALIAANSE BRAK

Ontstaansgeschiedenis
De Italiaanse Brak, ook wel 'Segugio' genoemd, is de oudste brak in Italië. Het ras stamt af van de honden voor de lange jacht uit het oude Egypte, die waarschijnlijk door de handeldrijvende Phoeniciërs langs de kusten van de Middellandse Zee werden verspreid. In Italië werden ze met Lopende honden en doggen gekruist. De Lopende Italiaanse honden, met name de Italiaanse Brak, bezitten nog alle eigenschappen die de Lopende honden uit de tijd van de farao's ook hadden. 
De Italiaanse Brak wordt zowel individueel als in meutes voor de jacht ingezet. Door de terreinomstandigheden gebruikt men meestal één of twee Italiaanse Brakken vanuit een vaste standplaats voor de jacht. De Italiaanse Brak heeft een uitzonderlijk goed reukvermogen: hij zoekt het spoor en laat dat dan niet meer los. Hij is zo slim om met zijn prooi te wedijveren en het op die manier binnen het schootsveld van de jager te drijven.
Tegenwoordig komen nog relatief weinig raszuivere exemplaren voor. De jagers kijken bij het fokken vaak alleen naar de jachteigenschappen en niet zozeer naar de officiële standaard. Helaas, want raszuivere Italiaanse Brakken beschikken over de meest excellente jachthoedanigheden. Ze zijn snel, krachtig en moedig (zowel alleen als in meuten) en worden zowel in bergachtig als op vlak terrein ingezet. Ze hebben een goede weerstand. Ze hebben een luide, maar prettig klinkende blaf. Er is een kortharige en een ruwharige variëteit, die allebei over dezelfde eigenschappen en kenmerken beschikken.

Uiterlijk
Zijn bouw is harmonisch en krachtig, met sterke botten, uitstekende spieren en volkomen zonder overtollig vet. De schofthoogte is voor reuen 52 tot 58 cm en voor teven 48-56 cm. Het gewicht ligt tussen 18 en 28 kg.
De kleur van de vacht is uiteenlopend: effen reebruin in alle tinten, zwart en roestbruin. Daarbij zitten de zwarte en roestbruine aftekeningen op de snuit, wenkbrauwen, borst, poten en op het achterwerk rond de anus. Bij de reekleurige variant zijn volgens kenners ook witte aftekeningen op snuit, schedel, hals, poten en staartpunt en een witte ster op de borst toegestaan. Wel liefst zo weinig mogelijk wit. Ook de zwart met roestbruine brakken kunnen een witte ster op de borst hebben. Bruin is verboden.
De vacht van de kortharige variant is zeer kort, dik en glanzend. Zoals gezegd bestaat er ook een ruwharige variant.

Karakter
De Italiaanse Brak wordt als jachthond voor gevederd wild ingezet. De hond is niet bijzonder uitbundig, maar is niettemin levendig, moedig en sterk. Voorts is het een evenwichtige, meegaande, slimme, bedachtzame en zachtaardige hond met gevoel voor humor. In huis is hij rustig, trouw en gevoelig. Hij bereikt zijn geestelijke volwassenheid pas wanneer hij 2,5 tot 3 jaar oud is. 
Problemen met soortgenoten en met andere huisdieren zijn bij deze hond niet te verwachten. Ook met kinderen zijn ze vriendelijk en lief. Wel slaan ze zeker aan wanneer ze onraad denken te bespeuren.

Opvoeding en verzorging
De Italiaanse Brak moet bij de opvoeding consequent maar zacht worden aangepakt. Dit ras is bijzonder gevoelig en reageert sterk op de stem van zijn baas. U kunt dus met uw stem goed duidelijk maken dat hij iets niet goed doet. Mits juist begeleid, pakt hij nieuwe dingen snel op. Een harde aanpak pakt verkeerd uit en de hond verliest in dat geval gegarandeerd het vertrouwen in zijn baas. Het gestel van de hond moet, als hij nog in de groei zit, niet te zwaar worden belast. Daarom moeten uitputtende wandelingen vermeden worden.
Tijdens de jacht loopt hij in een galop. Deze hond wil zich graag vrij kunnen bewegen. Een ruime en goed omheinde tuin is ideaal voor hem. Een flat is niet geschikt. Hij houdt van zwemmen en van apporteren. Wanneer de hond zo'n anderhalf jaar is, mag hij naast de fiets meelopen.
De vacht stelt niet veel eisen aan de verzorging. In de ruiperiode kan het losse en dode haar met een rubberen borstel verwijderd worden. Wel moet de gehoorgang goed schoongehouden worden.