ENGELSE SETTER

Ontstaansgeschiedenis
De Engelse Setter komt uit Groot-Brittannië. De Engelse Setter wordt ook wel Lawerack genoemd. Zo heette namelijk de man die dit ras heeft ontwikkeld. Het dier kan door zijn goede en gezonde gestel 14 jaar oud worden.

Uiterlijk
De schouderhoogte van deze Engelse hond is ongeveer 61 tot 69 cm. De honden van dit ras wegen tussen de 25 en 30 kg.
Er zijn vier kleurvarianten van de Engelse Setter: citroenwit (lemon-belton), leverwit (liver belton), zwartblauwigwit (blue-belton) en witoranje (orange-belton). De Engelse Setter heeft een lange, golvende en zijdezachte vacht. De achterpoten zijn aan de achterkant tot aan de voet bevederd.

Karakter
Al eeuwen terug werd de Engelse Setter voor de jacht gebruikt. Tegenwoordig zien we hem nog steeds tijdens jachtpartijen in Engeland, maar we komen hem ook steeds vaker als gezinshond tegen. De hond heeft een zeer sociaal karakter. Hij is vriendelijk van aard en kan zeer gevoelig en aanhankelijk zijn. Ondanks zijn levendige instelling kan hij ook erg voorzichtig zijn. De Engelse Setter is een echte mensenvriend. Iedereen, vreemd of bekend, kan een warm onthaal verwachten. Ook de omgang met andere huisdieren en met kinderen verloopt prima.

Opvoeding en verzorging
Soms kan deze Engelse Setter wat eigenzinnig zijn, maar dat maakt het opvoeden niet zwaar. Het beste is een consequente en liefdevolle opvoeding. Voor sommige jonge Setters is het een goed idee een puppycursus te gaan volgen.
Urenlange wandelingen maken in de vrije natuur of naast de fiets lopen, vindt de Engelse Setter prachtig. Hij heeft veel behoefte aan beweging. Soms heeft het dier de neiging om weg te lopen, erg erfvast is hij dus niet. Een goede omheining is dus een vereiste.
De verzorging van de Engelse Setter kan omvangrijk zijn. Vooral als de hond gebruikt wordt voor hondenshows, moet zijn baas zijn handen flink uit de mouwen steken. De lange vacht van het dier moet vaak getrimd worden. Ook al het overtollige haar tussen de voetzolen moet worden verwijderd. En het is heel belangrijk dat de oren blijven ademen. Het haar dat in de oren groeit, moet daarom vaak worden weggehaald om ontstekingen te voorkomen.