ironia
 
1. W│a╢ciwo╢µ stylu polegaj▒ca na sprzeczno╢ci miΩdzy dos│ownym znaczeniem wypowiedzi 
a jej znaczeniem w│a╢ciwym, nie wypowiedzianym wprost, ale ╢wiadomie zamierzonym przez 
autora i zazwyczaj rozpoznawalnym dla odbiorcy. Wypowied╝ ironiczn▒ cechuje dystans 
m≤wi▒cego wobec jej tematu. Zale┐nie od sytuacji ironia mo┐e s│u┐yµ celom satyrycznym, byµ 
form▒ dowcipu, wsp≤│czynnikiem parodii, przejawem drwiny, szyderstwa i sarkazmu. 
Dokumentuje wy┐szo╢µ m≤wi▒cego, kt≤ry pozwala sobie wobec tematu i odbiorcy na igranie 
sprzeczno╢ciami. Ironia ╢wiadomie mo┐e byµ zwr≤cona r≤wnie┐ przeciw samemu autorowi, jego 
sytuacji i tw≤rczo╢ci, przybieraj▒c w≤wczas postaµ autoironii. 
 
2. Kategoria estetyczna i filozoficzna, odpowiadaj▒ca takiemu stosunkowi do rzeczywisto╢ci 
humanistycznej, kt≤ry rozpoznaje w niej przede wszystkim splot nieprzezwyciΩ┐alnych 
sprzeczno╢ci, sk│≤conych d▒┐e± i konfliktowych racji; ironia jest sposobem zdystansowania siΩ 
podmiotu wobec przeciwie±stw, ujawnienia ich i opanowania przez tw≤rczo╢µ.